வாத்தியார்….

ஏதோ ஒரு முரட்டு தைரியத்தில் ” முதல் பதிவு”  போட்டுவிட்டேன். அதன்பின் என் வேலை காரணமாக 3,4 நாட்கள் பதிவு ஏதும்  போடவில்லை.

“என்னப்பா நீ … ஆரம்பிச்சுட்டு அப்டியே விட்டா எப்படி, எதையாச்சும் எழுதிகிட்டே இரு” என்று என் நட்பு வட்டாரம் சொல்ல ஆரம்பித்தபின்தான் என் சோம்பேறித்தனத்தின் எல்லைமீறலை என்னால் உணர்ந்துகொள்ளமுடிந்தது…

இந்த ப்ளாக் கின் ஒவ்வொரு எழுத்துக்களும் என் அருமை நண்பர்களுக்கே சமர்ப்பிக்கிறேன்.

இறை வணக்கத்தை விட குரு வணக்கத்தில்  ஆழ்ந்த நம்பிக்கை உள்ளவன் என்பதால்  என் முதல் தலைப்பு “வாத்தியார்”.

உடனே நான் ஒரு ஒழுக்கமான மாணவன் அல்லது  சிறந்த மாணவன் என்று நீங்கள் நினைத்துக்கொண்டால் அதற்கு நான் பொறுப்பல்ல.

ஒழுக்கமான நல்ல மாணவர்களைவிட அக்குறும்பும் அடங்காப்பிடாரித்தனமும் அதிகமுள்ள மாணவர்களுக்குத்தான் ஆசிரியரின் அருமை அதிகமாகவே தெரியும் என்பதற்கு நான் ஒரு நல்ல உதாரணம்.
இதை இங்கு பெருமையுடன் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.காரணம், வாழ்வின் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் அவர்களின் வழிகாட்டுதலின் முக்கியத்துவம் தெரிய வரும்போது, அந்த சூழ்நிலையில் அப்போது கற்றுத்தரும் நபரை ஆசானாக மரியாதையுடன் பார்க்கக்கூடிய பக்குவத்தை வாழ்க்கை எனக்கு கற்றுக்கொடுத்திருப்பதுதான் இதில் உள்ள சுவையான முரண். இது என் ஆசிரியர்களின் வெற்றியும் கூட.

கற்றுக்கொள்ளுதல் என்பது பிறந்த நொடியிலிருந்து துவங்குகிறது என்பது என் அபிப்ராயம். கருவிலேயே அது துவங்கிவிடுகிறது என்று மருத்துவ ஆய்வாளர்கள் கூறுகிறார்கள்.அது ஒரு புறம் இருக்கட்டும்.

என் நினைவுக்கு முதல் ஆசானாக அறிமுகமான ‘டிலைலா’ மிஸ் தொடங்கி நேற்று இரவு நான் படித்த “அய்ஃபர் டுன்ஷ்” (துருக்கி எழுத்தாளர்) வரை எனக்கு வாத்தியார்கள்தான்.

“நாலு பருக்கைய கொடுத்து திங்கிறவன்தான் மனுசன்” என்று போகிறபோக்கில் விதைத்து சென்ற எங்கள் ஊர் கணபதிக்கோனார் தாத்தாவும், “தன் ஈமானுக்கே வாழாம அடுத்தவன் ஈமானையும் பாக்கணும்யா”.  என்று பேச்சுவாக்கில் சொல்லும் என்னை வளர்த்த  ஃபாத்துமா மாமியும் இந்த  பட்டியலில் அடங்குவர்.

“ஒருவனுக்கு தன் இன வரலாறும், தன் தொழில் வரலாறும் அவசியம் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவன் அடக்கமாகவும் ஆழமாகவும் அதைக் கற்றுக்கொண்டு மிளிர முடியும்” என்று சொல்லிக்கொடுத்த நடிகர்.கலைமாமணி ராஜேஷ் அவர்களையும் … “பயிற்சி செய்து தயாராக இருப்பது ஒன்றுதான் உன் வேலை.வாய்ப்பும் வெற்றியும் காலத்தின் கையில் இருக்கிறது” என்று என்னிடம் அறிவுறுத்திய உன்னத கலைஞர் பாடகர் திரு பி.பி.சீனிவாஸ் அவர்களையும் ஆசான்களாகப் பெற்றது என் பாக்கியம்.

“இந்த மானிட்டர்ல சதுரமா தெரியுது பார். அந்த ஃப்ரேம் (frame) க்குள்ள மட்டும் வேல பார்க்கணும். அதுக்கு வெளியில இல்ல ” என்று ஒரு மாபெரும் பாடத்தை ஒரு வரியில் விளக்கிய என் சினிமா ஆசான் இயக்குனர் நாகா சார் அவர்களும் என் முக்கியமான வாத்தியார்களில் ஒருவர்.

“அண்ணா, நீங்க பேமென்ட் இல்லாம ஃப்ரெண்ட்ஷிப்புக்காக டிஸ்கஷன் போய் அவங்களுக்கு எழுதிக் கொடுக்குறது சரியில்ல. உங்க கிட்ட இருக்கிற கலையை நீங்க அவமானப்படுத்தாதீங்க” என்று என் போலிப் பெருந்தன்மையை உடைத்த என் தம்பி ஒளிப்பதிவாளர் வினோத் பாரதியும் என் வாத்தியார்தான்.

என்னுடைய  பள்ளி-கல்லூரி ஆசிரியர்கள் பற்றிய என் பார்வை எப்போதும் ஒரு ஆச்சர்யம் கலந்ததாகவே இருக்கிறது. அவர்கள் எனக்காகவே படைக்கப்பட்டவர்கள் போல எனக்குத்தோன்றும். அவர்களை இன்று நினைத்தாலும் அந்த ஆச்சர்யமும் பிரம்மிப்பும் என்னுள் சிறிதளவுகூட குறையவில்லை.

அவர்கள் கற்றுக்கொடுத்த பாடம் எதுவும் அவ்வளவாக நினைவில்லை. ஆனால் பாடபுத்தகத்தைத் தாண்டி அவர்கள் சொல்லிக்கொடுத்த வாழ்வியல் முறைகள், அறிவுரைகள் எல்லாம் அந்த நேரத்தில் எங்களின் கிண்டலுக்கும், வம்பு பேச்சுக்கும் உள்ளானாலும், இன்றும் அது என் காதில் ஒலித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது. வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு முறை தவறும்போதும் ஏதோ ஒரு ஆசிரியர் என் கண்முன் வந்து போவது தவிர்க்க இயலாத நிகழ்வாகிறது.

ஒவ்வொரு ஆசிரியரைப் பற்றி நான் எழுதத் தொடங்கினால் அது ஒவ்வொரு சிறுகதையாக விரியும். அதை இனி போகிற போக்கில் சொல்லிக்கொண்டே செல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

பள்ளி, கல்லூரிகளில் கற்றுக்கொடுக்கும் ஆசிரியர்கள் மட்டுமல்ல… நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் ஏதோ ஒரு வகையில் நமக்கு வழிகாட்டும் ஒவ்வொருவரும் வாத்தியார்தான்.

The dream begins, most of the time, with a teacher who believes in you, who tugs and pushes, and leads you onto the next plateau, sometimes poking you with a sharp stick called truth….
என்கிற Dan rather அவர்களின் வரிகள் போல என்னுள்ளே தங்கியிருக்கும் பல விடயங்களைத் தோண்டி எடுத்து , எனக்கே என்னை அறிமுகம் செய்துவைத்த என் வாத்தியார்கள் எல்லோரையும் நன்றியோடு நினைத்துப்பார்க்கிறேன்.

கற்றுக்கொள்ளுதலும் கற்றுக்கொடுத்தலும் கேள்வி-பதில்களின் கொடுக்கல்-வாங்கல் போல எப்போதும் எனக்குத் தோன்றும். அப்படிப் பார்த்தால் வாழ்க்கையே ஒரு சிறந்த வாத்தியார்தான். அதுதான் இத்தனை வாத்தியார்களை நமக்கு அறிமுகம் செய்து நமக்கு கற்றுக்கொடுக்கிறது.

இதோ நான் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இந்த நேரத்திலும்கூட “நீ என்ன பெருசா நவுத்திட்டேன்னு இதையெல்லாம் எழுதுற” என்று என்னுள் எழும் கேள்விக்கு என் பள்ளி வாத்தியார் திரு.ஜான் பிரிட்டோ சார் சொன்ன வரிகள்தான் நினைவுக்கு வருகிறது
“யார் சொல்றாங்கன்னு பார்க்காதே.. என்ன சொல்றாங்கன்னு பாரு… எல்லார்கிட்டையும் நாம கத்துக்கிறதுக்கு ஏதோ ஒண்ணு கட்டாயம் இருக்கும்”…..

Advertisements
Posted in Uncategorized | 8 பின்னூட்டங்கள்

முதல் பதிவு…

 

“நீ என்னென்னமோ பேசுற … இதையெல்லாம் ஏன் நீ எழுதக்கூடாது” என்று என்னிடம் கேட்ட பலரிடமும்  ” இல்லீங்க , நான் அங்க இங்க பிராய்ஞ்சு கொஞ்சம் தெரிஞ்சு வெச்சிருக்கேன். என்னைவிட சிறப்பா சொல்றவங்க நெறைய பேர் இருக்காங்க” என்று சொல்லி சமாளித்துவிடுவேன்.

சுவாரஸ்யமாக பேசுவது என்பது ஒரு வகை.  எதிரிலிருப்பவரின்  முகபாவங்களிலிருந்தே நம்முடைய சுவாரஸ்யத்தின் அளவு என்ன என்று  கணித்து  அதற்கு தகுந்தாற்போல நாம் பேசும் தலைப்புகளை மாற்றி சூழலுக்கேற்ப ஏதோ ஒன்றைப் பேசி  சமாளித்துவிடலாம். ஆனால்  எழுதுவது என்பது அப்படியல்ல. அது ஒரு பரீட்சையைப்போல எப்போதும் எனக்குத் தோன்றும்  .

படிப்பதில் காட்டும் ஆர்வமும் அக்கறையும் , ஏதோ ஒன்றை எழுதவேண்டும் என்று  ஆரம்பிக்கும்போது  எனக்கு வருவதே இல்லை. காரணம் அதன்மேல் உள்ள பயமும், நான் பிறரின் எழுத்துக்களை படித்துவிட்டு செய்த விமர்சனமும்தான். இது அனாவசியமானது என்று  தெரிந்திருந்தும்  என்னால் அந்த மனப்பிறழ்விலிருந்து வெளிவர இயலவில்லை.

இதாவது பரவாயில்லை. முகப்புத்தகத்தில் (facebook) சிறு துணுக்குகளாக நான் எழுதியதை நண்பர்கள் பலர் ஊக்குவிக்க, அதை ஒரு சொற்கட்டு வடிவமாக மாற்றி ‘நோட்ஸ்’ களாக போட ஆரம்பித்தேன். பல நண்பர்கள் “இதை ஏன் நீ ஒரு தொகுப்பாக வெளியிடக்கூடாது” என்று கேட்க ஆரம்பிக்க, “நிச்சயமா செய்யிறேன்” என்ற உறுதியும் கொடுத்து, தமிழ்கூறும் நல்லுலகிற்கு ஒரு கவிதைத் தொகுப்பை முன்பதிவு செய்திருக்கிறேன். அந்த சுனாமி வரும் நாள் எதுவோ , எனக்கே தெரியவில்லை…..

இது நடந்து கொண்டிருக்கும்  காலங்களில் ,  தொடர்ந்து  சமூக வலைத் தளங்களில் சில காலம் சுற்றியலைந்தபோது பலரின் “ப்ளாக்” குகளை படிக்கும் வாய்ப்பு அதிகமாக கிடைத்தது.  அது பலரின் அகராதியாகவும் , சிலரின் அங்காடியாகவும், அந்தந்த நபர்களின் கண்ணாடியாகவும் பெரும்பாலோரின் முகமூடியாகவும் செயல்பட்டு வருவதை என்னால் நன்றாக உணரமுடிந்தது.

மன்னிக்கவும், ஒரு இடைச்செருகல் … “ப்ளாக் ” என்பதன் தமிழாக்கம் என்ன என்று தெரியாததால் “ப்ளாக்” என்றே சொல்வதை குற்றமெனக் கொள்ளாதிருக்க வேண்டுகிறேன்.

நானும் ப்ளாக் எழுதலாம் என்று முடிவெடுத்து “பாய்மரம்” என்கிற பெயரில்  ப்ளாக் ஒன்றை ஆரம்பித்து , அதில் என் முகப்புத்தக வரிகளை காப்பி பேஸ்ட் செய்து, சிறிதுகாலம் அதை பலரிடம் சொல்லிவந்தேன். எல்லோரும் என் முகப்புத்தக நண்பர்களான காரணத்தினால் “ப்ளாக்க நல்ல டெவலப் பண்ணுங்க்க பாஸ். இதையே அங்க ரிபிட் பண்ணினா எப்படி” என்று கேட்க ஆரம்பித்தவுடன் அதை அப்படியே நிறுத்திவிட்டேன்.

சோம்பலும் அலட்சியமும்தான்  இவ்வாறு  நான் நடந்துகொள்வதற்கான காரணங்களே தவிர வேறொன்றுமில்லை.

ஆனால் இன்று (03-06-2012)  காலை முதல் என்னுளே  ஒரு குரல், “எதாவது எழுது” என்று. இது வழக்கம்போல வருவதுதான்.  ஆனால்  அதை இன்று என்  மனது கேட்டிருக்கும் போல.. ஏதோ ஒரு உந்துதல்… இதோ ஒரு ப்ளாக்கை உடனடியாக ஆரம்பித்து என் முதல் பதிவினை எழுதி முடிக்கப்போகிறேன்.

இது எதுவரை போகுமோ என்று எனக்குத் தெரியாது.

நான் எதைப் பற்றியெல்லாம் எழுதப்போகிறேன் …. தெரியாது…

தினமும் இதில் பதிவிடுவேனா … அதுவும் தெரியவில்லை.

ஆனால் ஆரம்பித்துவிட்டேன்….

இதை சரியாக செய்வேன் என்று என் மனம் சொல்கிறது…

உங்களின் அன்பும், வழிகாட்டுதலும் எனக்கு கிடைக்கும் என்கிற நம்பிக்கையில்….. இதோ புறப்பட்டுவிட்டேன்…..

Posted in Uncategorized | 10 பின்னூட்டங்கள்

Hello world!

Welcome to WordPress.com! This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.

Happy blogging!

Posted in Uncategorized | 1 பின்னூட்டம்